Η νέα νομοθεσία για τα άτομα με αναπηρίες στην Κύπρο δημιουργεί σημαντικές προοπτικές. Από μόνη της, όμως, δεν εγγυάται την ανεξάρτητη διαβίωση.

Αποτελεί ένα ουσιαστικό βήμα προς μια περισσότερο δικαιωματική προσέγγιση, με έμφαση στην αυτονομία, την προσωπική βοήθεια, την επικοινωνία και τη συμμετοχή στην κοινότητα. Η πραγματική της επιτυχία, ωστόσο, δεν θα κριθεί μόνο από τον αριθμό των νέων επιδομάτων, των δικαιούχων ή των εγκρίσεων.

Θα κριθεί από το κατά πόσο οι προβλεπόμενες υπηρεσίες θα είναι πραγματικά διαθέσιμες, επαρκείς, ποιοτικές και προσβάσιμες σε όλη την Κύπρο.

Τι συμβαίνει όταν ένα άτομο αξιολογείται και εγκρίνεται για μια υπηρεσία, αλλά δεν υπάρχει διαθέσιμος πάροχος ή επαρκές και κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό;

Η Κύπρος ξεκινά αυτή τη μεταρρύθμιση με περιορισμένη διαθεσιμότητα κοινοτικών υπηρεσιών, ελλείψεις ανθρώπινου δυναμικού, γεωγραφικές ανισότητες και σημαντική εξάρτηση από τις οικογένειες και την άτυπη φροντίδα.

Για να ανταποκριθεί ουσιαστικά στη Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες, απαιτούνται:

•      Σαφές και κοστολογημένο σχέδιο ανάπτυξης ανθρώπινου δυναμικού
•      Κρατική υποχρέωση εξασφάλισης υπηρεσίας όταν δεν υπάρχει διαθέσιμος πάροχος
•      Ισότιμη πρόσβαση σε αστικές, αγροτικές και απομακρυσμένες περιοχές
•      Συνέχεια της υποστήριξης και μετά την ηλικία των 65 ετών
•      Πραγματικά εξατομικευμένη προσωπική βοήθεια, υπό τον έλεγχο του ίδιου του δικαιούχου
•      Συστηματική παρακολούθηση όχι μόνο των εγκρίσεων, αλλά και των υπηρεσιών που πράγματι παρέχονται

Η πραγματική μεταρρύθμιση θα φανεί όταν τα δικαιώματα μετατραπούν σε διαθέσιμες υπηρεσίες και σε ουσιαστικές αλλαγές στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων.

Διαβάστε στο Linkedin